Czynności terapeutyczne nad pacjentem z bólem głowy

Ból głowy z przyczyn neurogennych

Cel terapeutyczny: brak bólu lub ból możliwy do zaakceptowania.
Działania terapeutyczne:
1.  Rozpoznanie stanu chorego w zakresie charakterystyki bólu: ustalenie okoliczności występowania bólu, jego natężenia, charakteru, czasu, w którym ból ma tendencję do nasilania się, określenie pozycji ciała, która nasila ból oraz tej, która przynosi ulgę. Monitorowanie stanu prowadzimy do czasu wyeliminowania bólu;
2.  Określenie potraw, po spożyciu których występuje lub nasila się ból głowy (np. hot dog, czekolada, kawa, piwo, wina);
3.  Określanie, które bodźce ze środowiska zewnętrznego nasilają ból głowy, tj. silne światło, wysoka temperatura otoczenia (powyżej 30°C), wysoka wilgotność (powyżej 60%), hałas (głośna  muzyka), zapachy (perfumy, kamfora), oglądanie telewizji, długie czytanie oraz wahania RR;
4.  Eliminowanie możliwych czynników środowiskowych, które nasilają dolegliwości, stosowanie farmakoterapii zgodnie z zaleceniami lekarza;
5.  Monitorowanie zmian natężenia bólu, skuteczności terapii tj. określenie czasu działania określonych środków wg punktowej skali oceny bólu, występowanie objawów niepożądanych;
6.  Prowadzenie oceny w kierunku cech narastania ciśnienia śródczaszkowego, tj. ocena stanu świadomości, RR, HR, występowanie nudności i/lub wymiotów, wydolności oddechowej, narastania bólu w określonych pozycjach;
7.  Działania specyficzne (swoiste) zależne od rodzaju bólu, np. w sytuacji bólu po nakłuciu lędźwiowym ból głowy łagodzimy przez stworzenie warunków do wypoczynku (cisza, łagodne światło, uspokojenie chorego), nawodnienie organizmu chorego przez podanie ok. 2,5 – 3 litrów płynów doustnych, leżenie w łóżku przez okres 2-3-4 godzin w pozycji płaskiej (dalsze ograniczenia są zależne od samopoczucia chorego), podawanie leków przeciwbólowych jeszcze w fazie łagodnych, ale narastających bólów głowy.

Obserwacja chorego w trakcie napadu bólu:

Chory z migreną (a także z bólem głowy w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych i krwotokiem podpajęczynówkowym) jest apatyczny, szuka ustronnego miejsca, pragnie się położyć (ruch wzmaga ból).
Przeciwnie zachowuje się chory z klasterowym bólem głowy, który „chodzi po ścianach” – jest pobudzony, przyjmuje nietypowe pozycje ciała, nawet bije się po głowie
žŹródła:ž
ž1.  Schiefele Staudt Dach, Choroby wieku podeszłego-postępowanie pielęgnacyjne [w:], Pielęgniarstwo geriatryczne, pod red.: Galusa K., Wydawnictwo Medyczne Urban&Partner, Wrocław 1998, Wydanie I, s. 26-28, 32-34, 41-43.
žž2.  Adamczyk K., Pielęgnowanie chorych po udarach mózgowych, Wydawnictwo Czelej, Lublin 2003.
žž3.  Adamczyk K., Turowski K., Procedury pielęgnowania w neurologii i neurochirurgi, Wydawnictwo NeuroCentrum, Lublin 2007.
ž4.  žAdamczyk K., Pielęgniarstwo neurologiczne, Wydawnictwo Czelej, Lublin 2000, Wydanie I.

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.