Badania biochemiczne krwi – Wapń (Ca)

Wapń jest pierwiastkiem, który w organizmie bierze udział w neurotransmisji bodźców w mięśniach szkieletowych i w mięśniu sercowym oraz w procesach krzepnięcia krwi. Ponad 99% wapnia znajduje się w kościach a pozostała część w płynach zewnątrz – i wewnątrzkomórkowych. Około 40% wapnia w osoczu pozostaje związana z białkami, głównie albuminą, około 10% występuje w postaci cytrynianów, mleczanów, fosforanów  –  pozostałe 50% stanowi wapń zjonizowany, wolny. Wapń zjonizowany ma decydujące znaczenie kliniczne i diagnostyczne. Stężenie wapnia zależy od jego podaży z pokarmem, stopniem wchłaniania z jelit, mobilizacją z kości oraz stopniem wydalania z moczem przy czym witamina D i hormon przytarczyc – parathormon zwiększają wchłanianie wapnia z przewodu pokarmowego, pobudzają jego mobilizację z kości oraz hamują jego wydalanie z moczem.

Normy (dla osób dorosłych):

  • 2,1-2,6 mmol/l  (8,5-10,5 mg/dl)

Interpretacja:

Zwiększony poziom wapnia (hiperkalcemia) występuje:
  • w nadmiernym wchłanianiu wapnia z przewodu pokarmowego
  • w nadmiernym uwalnianiu wapnia z kości
  • w zbyt małym wydalaniu wapnia z moczem
 
Zmniejszony poziom wapnia w surowicy krwi (hipokalcemia) występuje:
  • w zaburzeniach syntezy parathomonu – hormonu przytarczyc
  • w niedoborze witaminy D i jej aktywnych metabolitów
  • w upośledzeniu wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego
  • w nadmiernym odkładaniu się wapnia w tkankach
  • w nadmiernej utracie wapnia z moczem
  • w niedoborze magnezu

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.